Η μάγισσα της Λιβύης

Οι άνεμοι με οδήγησαν στην "νύφη της Μεσογείου"
μακριά από του νου τα όρια
εκεί όπου θα έβρισκα λέει τα χρώματα

Είχα ακούσει για μια μάγισσα που κατοικεί εκεί
και μοιράζει χρώματα
Μάγισσα της Λιβύης την ονόμαζαν

Πέρασα τα τείχη που περικλείουν τη Μεντίνα
περπατώντας στα βρώμικα στενά σοκάκια της πόλης
έφτασα στο κόκκινο κάστρο

μου είπαν ότι θα ήταν εκεί ότι θα την έβρισκα εύκολα
αρκεί να είχα χρώμα στη σκέψη μου
και τους πίστεψα

δυο βόλτες ακόμα στο κόκκινο κάστρο και μετά θα φύγω
δεν είναι εδώ η μάγισσα
ποτέ δεν ήταν

-Είσαι μπλε

-Μα πως; Η καρδιά μου είναι στο μαύρο χρόνια τώρα

-Είσαι μπλε σου λέω

-Δεν έχω χρώμα μέσα μου καλή μου
Ο κόσμος μου είναι εκεί στο παρελθόν
βαθιά χωμένος στο σκοτάδι

-Όχι όχι
δεν είσαι πλέον μπλε
Είσαι άσπρος

-Δεν καταλαβαίνω

-Δεν χρειάζεται
Ζήσε στο άσπρο

Τα χρόνια πέρασαν μάγισσα
και εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω
πως χωρά το άσπρο μέσα στο μαύρο

Μελαγχολία

Μετρημένα τα λόγια σκοντάφτουν
στης λύπης το σκαλοπάτι
εμποδίζοντας τις σκέψεις να αφήσουν
τα ίχνη τους στου μυαλού τα μέρη

Θυμάμαι μου είχες πει ότι ο χρόνος δεν υπάρχει

Θυμάμαι μου είχες πει ότι θα σαι κοντά μου πάντα νεράιδα
ότι θα με αγαπάς.

Που είσαι; γιατί δεν μου μιλάς;

Άφησες τις σιωπές σου γύρω μου
να στοιχειώσουν το κάστρο μου

"Να προσέχεις" μου φώναξες
και χάθηκες πίσω από τις σκιές του δάσους

Περπάτησα λίγα μέτρα ακόμα
μήπως και δω το λιβάδι με τις ζέρμπερες
εκεί όπου χόρευες μονάχη

Ήθελα να φωνάξω
μα ο κόσμος μου είχε παγώσει

Συννέφιασε.. το νιώθω έρχεται βροχή.

Μαγικός κόσμος

Ταξιδιώτης στον χρόνο πέρασα από τα μέρη σου
νεράιδα της αγάπης αναζητώντας αυτά που έχω χάσει
αυτά που κανείς δεν μου πρόσφερε ποτέ

Τα ξωτικά του δάσους με οδήγησαν εδώ
στα μέρη σου ζητώντας αντάλλαγμα
θέλουν λέει λίγο από το χώμα του μαύρου ρόδου
που είναι ποτισμένο από τα δάκρυα του παρελθόντος

Δεν ξέρω τον λόγο νεράιδα αλήθεια σου λέω
δεν ξέρω γιατί με άφησαν να έρθω εδώ
ίσως επειδή έπαψα να αγαπώ
ίσως επειδή δεν υπάρχω πλέον

Ο καιρός πέρασε και είμαι ακόμα εδώ
"είναι ωραία να αγαπάς" μου είπες
"ακόμα πιο ωραία να σ' αγαπάνε" είπα

Μη ξυπνήσεις ποτέ νεράιδα της αγάπης

Για μια φορά ακόμα

Στο μαγικό μονοπάτι των αισθήσεων

βρήκα τα ίχνη σου για μια φορά ακόμα
"ποτέ για το τίποτα" μου ψιθύρισες και συνέχισα να τρέχω
Έριξα μια ματιά στο παρελθόν πριν ξεκινήσω για ταξίδι στο άγνωστο
Ξέρεις είναι μερικές στιγμές που νιώθω ότι
τα πάντα εμπεριέχονται μέσα
στο είμαι.. καθώς γίνομαι.. την στιγμή που φαίνομαι..

Μετά την λύπη βρέθηκα στα ίχνη της όμορφης νεράιδας
χωρίς να αντικρίσω το μαγικό της βλέμμα
Μια ανάσα πριν την μάχη και ξάφνου δίπλα μου ένας άγγελος
σκέπασε με τα φτερά του το σπίτι μου.

Κοιτώντας τα μάτια σου λαβωμένο ξωτικό ταξίδεψα μακριά σε μέρη άγνωστα όπου το τραγούδι της ομορφιάς ήταν οδηγός μου στον κόσμο της φανταστικής αλήθειας

Ο καιρός πέρασε και 'γω πίσω από σκέψεις κρύβομαι
εκεί στα μέρη της όμορφης νεράιδας για άλλη μια φορά

Η μελωδία της μοναξιάς με περικύκλωσε πάλι
είχα ακούσει για μια πηγή ονείρων
κρυμμένη κάπου εκεί στα βουνά
όπου θα έβρισκα λέει την ευτυχία.

Ξεκίνησα μα ο δρόμος ήταν μακρύς.
Κάθισα κάτω από ένα μεγάλο δέντρο να ξεκουραστώ λιγάκι
Τότε η πριγκίπισσα του ονείρου
κρατώντας στα χέρια της το λουλούδι των σκιών
μου πρόσφερε στιγμές ομορφιάς

Είχα την αίσθηση ότι χάθηκα
η νεράιδα των ευχών
μου χαμογέλασε παίρνοντας από πάνω μου κηλίδες λύπης

Η θεά του φεγγαριού χέρι μου έδωσε
και με έβγαλε από το σκοτάδι

Το ταξίδι πήρε τέλος
παραμυθένια την έλεγαν και ήταν ο φύλακας της πηγής
"Η νύχτα πλησιάζει" μου είπε
"μη φοβάσαι καλή μου..θα είμαι εδώ μέχρι το τέλος της βροχής"
αποκρίθηκα
ψιθυρίσαμε λίγο ακόμα στο σκοτάδι

Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο
Για μια φορά ακόμα δεν θυμάμαι τίποτα άλλο
παρά μόνο κάποιες σκόρπιες σκέψεις
που είναι καλά κρυμμένες πίσω από την μάσκα.

Ένα χρόνο τώρα μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας
Ευχαριστώ όλους όσους πέρασαν από τα μέρη μου
και άφησαν τα δικά τους ίχνη

Με τιμή
Diage

Πίσω από την μάσκα

Αιώνες τώρα περιπλανώμενος σε απόκοσμα μέρη αναζητώ το φως
που κάνει την ματιά σου να γελά.
ταξιδιώτης στο χρόνο πίσω από μια μάσκα κρύβω την θλίψη
από φόβο μήπως πέσει κάτι στην αντίληψη σου
μήπως μάθεις το μυστικό μου.

Πιστεύω ότι είμαι τόσο κοντά
τόσο κοντά σε σένα
το φως είναι τόσο δυνατό
μέχρι την στιγμή που το σκοτάδι
θα επιστρέψει και πάλι
να σε πάρει μακριά.

τότε με βήμα αργό κρατώντας στα χέρια μου πεθαμένες ελπίδες
ανεβαίνω τα σκαλιά που οδηγούν στον μοναχικό μου θρόνο.
γονατίζω στο μαύρο ρόδο που στέκει εκεί ψηλά
και πετώ την μάσκα.

Στο ποτισμένο από δάκρυ χώμα σου

αφήνω τις ελπίδες μαύρο ρόδο

Ψιθυρίζοντας στο σκοτάδι

-Περιέγραψε μου την αγάπη με τρεις λέξεις

-Δεν ξέρω.. δε νομίζω να μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο

-Μα πως; είναι τόσο απλό

-Απλό για σένα που σκορπάς τις σκέψεις σου
σε κάθε γωνιά του ουρανού
μάζεψε όσα έχεις πέταξε όσα δεν έχεις
και ζωγράφισε

-Φοβάμαι
φοβάμαι για όλα αυτά που θα φανούν

-Πάψε να βαδίζεις στα όρια
κοίταξε με στα μάτια και ζήσε από τα όνειρα μου

-Μου είναι αδύνατο να ζωγραφίσω

-Τότε πως μου ζητάς να περιγράψω την αγάπη με τρεις λέξεις

Μέχρι το τέλος της βροχής

Σταματημένη στο πράσινο του δάσους
η σκέψη σου μιλάει με το άσπρο.

Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από εσένα
στη σφαίρα του εγώ μου.

Εσώκλειστες λέξεις ισχύος στα τοιχώματα του νου
φαντάζουν παιχνίδι μικρού παιδιού.

Άφησε το χαμόγελο σου να χρωματίσει
τα αγριολούλουδα που σε περιτριγυρίζουν.

Καιρό τώρα αναζητώ την μαρμάρινη μορφή σου
περιπλανώμενος στα απομονωμένα σοκάκια της θλίψης

είμαι εδώ καλή μου

και θα είμαι μέχρι το τέλος της βροχής